«Αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα κάθε πολίτη είναι να διαδηλώνει και να διαμαρτύρεται όταν αισθάνεται αδικημένος από τα σκληρά οικονομικά μέτρα και οργισμένος από την ακολουθούμενη πολιτική. Η αντίθεσή του αυτή εκφράζεται με τρόπο ειρηνικό χωρίς ασχημίες και χρήση βίας σε βάρος πολιτικών ή άλλων προσώπων. Τα οργανωμένα έκτροπα που έγιναν πριν από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και στην Κέρκυρα συνιστούν αντικοινωνικές συμπεριφορές. Ήταν έργο μιας ισχνής μειοψηφίας που αποτελείται από μπαχαλάκηδες, και κύκλους του αριστεροδεξιού αναχρονισμού. Παρά ταύτα η παρέλαση έπρεπε να γίνει. Η Αστυνομία είχε υποχρέωση να προφυλάξει το χώρο και ο Περιφερειάρχης να δώσει εντολή για διεξαγωγή της παρέλασης. Όφειλαν επίσης να είναι παρόντες πρωτίστως οι βουλευτές της Κέρκυρας και όχι να αποφεύγουν να εμφανιστούν σε δημόσιο χώρο. Η κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα δεν αντιμετωπίζεται με κρυφτούλι.

Έτσι όπως εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα και η ματαίωση της παρέλασης, προσβάλλουν την ιστορική μνήμη του κερκυραϊκού λαού και της νεολαίας του που σκόπευαν να τιμήσουν την επέτειο του αγώνα κατά της επιβουλής της εδαφικής ακεραιότητας και ανεξαρτησίας της πατρίδας μας από τον φασισμό. Η πλειοψηφία του λαού μας όσο κι αν δοκιμάζεται δεν συμμερίζεται το μπάχαλο και την ανομία. Όταν σε μια κοινωνία τείνουν να επικρατήσουν φανατικές μειοψηφίες τότε δεν έχει μέλλον».

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΠΟΥΚΑΣ

Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας και αγανάκτησης του Λαού στις πλατείες των πόλεων, στα καφενεία της επικράτειας, στους εργασιακούς χώρους. Δίκαια.
Έχουμε την υποχρέωση να προσεγγίσουμε πολιτικά και ψύχραιμα την βαθειά κρίση που μαστίζει πολλά κράτη, πολλές κοινωνίες, εκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη μας, ώστε η πρότασή μας να έχει ρεαλιστικό στόχο και να είναι εφικτή, ώστε να ξεπεραστεί η κρίση.
“Ο καπιταλισμός δημιουργεί περιοδικές κρίσεις που προέρχονται από την συσσώρευση κεφαλαίου, ώστε να καταστρέψει μέρος του κεφαλαίου προς όφελος νέων, αναδυομένων κεφαλαίων” έγραφε ο Karl Marx στο ”Κεφάλαιο” του το 1894 (τρίτος τόμος).
Αυτές οι “κρίσεις” του καπιταλισμού όχι μόνο δεν προκαλούν αναθεώρηση ή κατάργηση, αλλά ενισχύουν το καπιταλιστικό σύστημα δημιουργώντας νέες αφετηρίες για μεγαλύτερη συσσώρευση κεφαλαίου σε βάρος του κοινωνικού κράτους και της ποιότητας ζωής των εργαζομένων, αφαιρώντας αγοραστική δύναμη από το Λαό, σαρώνοντας εργασιακά δικαιώματα, εξαθλιώνοντας περισσότερους ανθρώπους οδηγώντας μεγάλες μάζες στην ανέχεια και την φτώχεια.
Πριν χρόνια η συσσώρευση κεφαλαίων γίνονταν μέσα από την υπεραξία δημιουργίας προϊόντων και το μέσο συναλλαγής, δηλαδή το χρήμα είχε αντιστοίχιση με το παραγόμενο προϊόν (σιτάρι, πετρέλαιο, τεχνολογία, καφές, λιγνίτης, κ.λ.π.). Την υπεραξία του προϊόντος εκμεταλλεύονταν οι κεφαλαιοκράτες σε βάρος των εργαζομένων.
Όταν οι περίφημες ”αγορές” έφθαναν σε σημεία υπερ-εκμετάλλευσης των εργαζομένων, τότε είχαμε δυναμικές αντιδράσεις των συνδικάτων οι οποίες με τους αγώνες τους πίεζαν τις κυβερνήσεις και το κράτος παρενέβαινε με Νόμους και κανονιστικές διατάξεις, ώστε να μην φθάνουμε στην διαφαινόμενη αγριότητα και σύγκρουση κεφαλαίου και εργατικής δύναμης. Ζούσαμε δηλαδή τις ”ευτυχισμένες μέρες του καπιταλισμού του John Keynes” με την Κεϋνσιανή ρύθμιση, την αναδιανομή δηλαδή μέρους των κερδών του κεφαλαίου στις κατώτερες τάξεις, με τη μορφή κοινωνικών και άλλων παροχών, προκειμένου να αποφεύγεται η κοινωνική δυσαρέσκεια και οι αναταραχές (στα φοιτητικά μας χρόνια αυτά το ονομάζαμε ”το κόκκαλο του καπιταλισμού”), όπως την θεμελιώνει στην «Γενική Θεωρία της Απασχόλησης του Τόκου και του Χρήματος» (1936).
Με το “Δίκαιο κατά των περιορισμών του ανταγωνισμού” (Milton Friedman 1912 – 2006) την απελευθέρωση δηλαδή διακίνησης αγαθών και κεφαλαίων, την γνωστή σε όλους μας παγκοσμιοποίηση, η περίφημη “Σχολή του Σικάγου”, έπεισε για την εφαρμογή ακραίων νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, δηλαδή της πλήρους αποστέωσης του κράτους και της θεοποίησης των αυτορρυθμιζόμενων αγορών χωρίς περιορισμούς.
Στο νέο αυτό καπιταλιστικό σύστημα που άρχισε να αναδύεται στο τέλος της δεκαετίας του ’40 έχουμε πρακτικές εφαρμογές στην Λατινική Αμερική (Χιλή, Αργεντινή) με κυρίαρχους πολιτικούς εκφραστές Ρήγκαν και Θάτσερ και πλήρη εφαρμογή του στο Αφγανιστάν και Ιράκ. Σήμερα επιχειρείται επίθεση κατά των κοινωνιών της Ευρώπης.
Χρηματοπιστωτικό σύστημα στην αρχή, επιθετικός καπιταλισμός στη συνέχεια του “πλασματικού κεφαλαίου” μέσα από εμφάνιση ειδικών χρηματοπιστωτικών “μέσων” και “παραγώγων” (options, futures, swaps, junk bonds, hedge funds, CDS, κ.ά.) και αντίστοιχων εξειδικευμένων εταιριών. Όλη αυτή η “οικονομία” δεν έχει καμία σχέση με παραγόμενα προϊόντα και καταναλωτικές ανάγκες. Ως εκ τούτου το χρήμα που κυκλοφορεί έχει γίνει πληθωριστικό.
Μια εικόνα της υπερ-συσσώρευσης πλασματικού κεφαλαίου, δίνει η σύγκριση μεταξύ ΑΕΠ και συνολικής αξίας χρηματοπιστωτικών “προϊόντων” στην παγκόσμια οικονομία.
Το 2009, ενώ το παγκόσμιο ΑΕΠ ανήλθε σε 55 τρις δολάρια, η συνολική αξία των χρηματοπιστωτικών “παραγώγων” ανήλθε σε 900 τρις δολάρια! Σχεδόν 15 φορές μεγαλύτερη, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της “διόρθωσης” που πρέπει να γίνει, μέσω κρίσης.
Αντίστοιχα σε επίπεδο ΕΕ, ενώ το ΑΕΠ ήταν περίπου 9,3 τρις €, οι τράπεζες της ευρωζώνης κατείχαν ομόλογα 41 τρις € από τα οποία 29 τρις ήταν “τοξικά”.
Κατά συνέπεια στις σημερινές συνθήκες κρίσης μεγάλο μέρος του “πλασματικού κεφαλαίου” αναζητά εναγωνίως κερδοφορία, με “έξωθεν στήριξη” από το κράτος με πολιτικές βίαιης ανακατανομής εισοδήματος και πλούτου.
Αυτό εξηγεί και τις αντιλαϊκές πολιτικές των κυρίαρχων ελίτ των χωρών, για τη στήριξη των τραπεζιτών και τόνωση της κερδοφορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου.
Ωστόσο η συγκεκριμένη πολιτική γεννάει δημόσια ελλείμματα και χρέη, τροφοδοτεί χρόνια λιτότητα, ύφεση, ανεργία, φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση.
Για να αποκτήσει επομένως σχετική αξία το πλασματικό κεφάλαιο πρέπει να αντλήσει τεράστια ποσά από την πραγματική οικονομία. Αυτό ισοδυναμεί με περισσότερη εργασία, λιγότερη αμοιβή, μικρότεροι μισθοί και συντάξεις, περισσότεροι άνεργοι και φυσικά περικοπή των κοινωνικών δαπανών (υγεία, παιδεία).
Χωρίς φυσικά να επιζητώ διάχυση του προβλήματος, ώστε να ελαφρυνθεί η θέση της σημερινής κυβέρνησης, θεωρώ ότι το πρόβλημα δεν είναι ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, Παπανδρέου ή Σαμαράς. Δεν είναι πρόβλημα της Ελλάδας ή Πορτογαλίας, της Ιταλίας ή Ισπανίας. Είναι πρόβλημα παγκόσμιο, είναι πρόβλημα εφαρμοζόμενου οικονομικού συστήματος.
Όσο οι πολιτικοί αναλώνονται στην διαχείριση του συστήματος, κυβερνήσεις και κυβερνήτες απανταχού της Ευρώπης θα αλλάζουν υποσχόμενοι στους Λαούς τους, αλλά αναπόφευκτα ερχόμενοι στην εξουσία θα εφαρμόζουν πλέον αντιλαϊκά μέτρα των προηγούμενων. Χρειάζεται απαραιτήτως αλλαγή του εφαρμοζόμενου οικονομικού συστήματος. Και αυτό έχουν την δύναμη και την νομιμοποίηση να το πράξουν οι πολιτικοί απαλλαγμένοι από συμφέροντα και αποκρούοντας επιθέσεις μεγάλων οικονομικών συμφερόντων με αιχμή του δόρατος τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που έχουν στην κατοχή τους. Πρέπει να γίνει με μεγάλες πολιτικές συμμαχίες ομοιόστροφων αντιλήψεων σε Ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.
Δίκαια οι Λαοί των κρατών -και ο Ελληνικός Λαός- αγανακτούν, διαμαρτύρονται και ξεσηκώνονται με κυρίαρχο πολιτικό στόχο την πίεση των κυβερνήσεών τους να αγωνιστούν για την ανατροπή του Λαοκτόνου συστήματος.
Τελική μνεία για την πλήρη χαρτογράφηση των πραγμάτων, πρέπει να γίνει και στα πολιτικά πρόσωπα και κόμματα που ίππευσαν την συγκυρία και προσπαθούν να αλιεύσουν ψήφους και κομματική ισχύ και επιτίθενται στην κυβέρνηση, αλλά μέσα στο πλαίσιο της διαχείρισης του συστήματος. Κάνουν κακό στο Λαό!
Με άρμα την κρίση, που είναι μεγάλη και σε βάθος χρόνου, έως το πλασματικό κεφάλαιο αντλήσει τα προσδοκώμενα κέρδη από την πραγματική οικονομία, επιχειρείται προεκλογική εκστρατεία από πολιτικά πρόσωπα τα οποία χαρακτηρίζω χωρίς αναστολές ως σαλτιμπάγκους.
Η πίεση των Λαών είναι υγιής και προφανώς πιέζει τις πολιτικές ηγεσίες στην αλλαγή του συστήματος και όχι την διαχείρισή του. Αμήν!

Ανακοινώσεις και επαφές για το θέμα «μόνο σαν κακές θεατρικές παραστάσεις από τριτοκλασάτους ηθοποιούς πρέπει να λογίζονται». Γράφει ο Χρ. Μπούκας.

Τον Ιούλιο, οι ηγέτες της ευρωζώνης συμφώνησαν σε έκτακτη σύνοδο κορυφής να μειώσουν το ποσοστό συμμετοχής στα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα στα εξής κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Λετονία και Ουγγαρία.

“Στηρίζουμε –ισχυρίστηκαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες- όλες τις προσπάθειες για βελτίωση της ικανότητάς τους για απορρόφηση κεφαλαίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου να τονώσουμε την ανάπτυξη και την απασχόληση, συμπεριλαμβανομένης και μέσω της προσωρινής αύξησης των ποσοστών συγχρηματοδότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης”.
Όσον αφορά στην πατρίδα μας, ισχυρίστηκαν, ότι η κίνηση αυτή αντανακλά τη θέληση της Ευρώπης για την αναζωογόνηση της ελληνικής οικονομίας, προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης, έτσι ώστε η χώρα μας να μπορέσει τελικά να αντεπεξέλθει στο υψηλό χρέος, που ήδη έχει οδηγήσει σε δύο “συμφωνίες διάσωσης”.
Ο Επίτροπος για την Περιφερειακή Πολιτική, Johannes Hahn, παρουσίασε την πρόταση για την προσωρινή μείωση στο 5% της συμμετοχής της Ελλάδας στα αναπτυξιακά προγράμματα συγχρηματοδότησης του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Ανάπτυξης (ΕΣΠΑ).

Υπενθυμίζεται ότι το ποσοστό της εθνικής συμμετοχής σε συγχρηματοδοτούμενα έργα μειώθηκε σε πρώτη φάση από 25% σε 15% τον Ιούλιο μετά τις επαφές της πολιτικής ηγεσίας της Ελλάδας με την Κομισιόν.

Το μέτρο της μείωσης της εθνικής συμμετοχής δεν αντιπροσωπεύει νέα ή πρόσθετη χρηματοδότηση, αλλά επιτρέπει την πρόωρη καταβολή των κονδυλίων που ήδη δεσμεύτηκαν στο πλαίσιο της πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη συνοχή, την αγροτική ανάπτυξη και την αλιεία.

Με τον τρόπο αυτό, μπορεί να αυξηθεί το επίπεδο εκτέλεσης και το ποσοστό απορρόφησης και να εισρεύσουν ταχύτερα επιπλέον χρήματα στην εθνική μας οικονομία.

Παράλληλα, η Κομισιόν δημιούργησε ειδική ομάδα εργασίας με αντικείμενο την παροχή τεχνικής βοήθειας για να αυξηθεί η απορροφητικότητα των κοινοτικών κονδυλίων από τη χώρα μας.
Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο, ανακοίνωσε ομάδα ελέγχου του προγράμματος. Επικεφαλής αυτής της ομάδας θα είναι ο Φινλανδός επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Όλι Ρεν, υπό την αιγίδα του ίδιου του κ. Μπαρόζο.

Στο πλαίσιο της τεχνικής βοήθειας, θα υπάρξει συμβολή εμπειρογνωμόνων από τα κράτη μέλη με εμπειρία σε διεθνείς οργανισμούς και τον ιδιωτικό τομέα, ενώ ο κ. Μπαρόζο ζήτησε από τον Πρωθυπουργό της χώρας μας να ορίσει ένα “πρόσωπο-επαφή” που θα έχει την ευθύνη του συντονισμού των ενεργειών μεταξύ της ειδικής ομάδας εργασίας και των αρμόδιων ελληνικών αρχών. Αυτό το πρόσωπο ορίστηκε και είναι ο σύμβουλος του κ. Παπανδρέου, Γεώργιος Γλυνός.

Όπως σημειώνει ακόμη ο κ. Μπαρόζο, η Ομάδα Εργασίας, σε συνεννόηση με τις ελληνικές αρχές, θα κληθεί να προχωρήσει σε επαναπροσδιορισμό των κοινοτικών προγραμμάτων που συγχρηματοδοτούνται από την ΕΕ.

Στόχος είναι να εγκαταλειφθούν εκείνα τα προγράμματα που χαρακτηρίζονται ως προβληματικά και με μεγάλες καθυστερήσεις στην υλοποίησή τους και να δοθεί πλέον έμφαση σε σχέδια, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, που θα τονώσουν την ανάπτυξη και θα συμβάλουν στη δημιουργία θέσεων εργασίας, καθώς και στην καλύτερη κατάρτιση του ανθρώπινου δυναμικού.

Η Κομισιόν δεν θα αρκεστεί στην εισήγηση του Έλληνα εκτιμητή, αλλά θα προχωρήσει στη δική της διαδικασία εκτίμησης για το συγκεκριμένο έργο που μας αφορά, με στελέχη δικά της, προκειμένου να ελέγξουν τις παραμέτρους:

- Σκοπιμότητα
- Βιωσιμότητα
- Αποπεράτωση

Το ζήτημα της σκοπιμότητας είναι ζήτημα πολιτικό και θα έλεγα είναι περίπου τυπικό καθώς, η πάγια πρακτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι, εφόσον μία χώρα θεωρεί πως το έργο πρέπει να γίνει, αν δεν υπάρχουν ζητήματα τεχνικά, περιβαλλοντικά και τυπικά, τότε οι θέσεις της χώρας-μέλους γίνονται αποδεκτές.

Η βιωσιμότητα του έργου απαιτεί οικονομο-τεχνική μελέτη. Θεωρώ όμως ότι και αυτή η παράμετρος μπορεί να περάσει τον έλεγχο με επιτυχία για να υπάρξει συμφωνία.

Ένα μεγάλο θέμα για το οποίο το έργο των φραγμάτων “κινδυνεύει” να απενταχθεί, είναι το θέμα του χρόνου αποπεράτωσης, αφού θα πρέπει να εκτιμήσουν, να πειστούν οι εμπειρογνώμονες και ταυτόχρονα να εισηγηθούν με έκθεσή τους στην Κομισιόν, ότι το έργο θα τελειώσει το αργότερο το 2015.

Όλες αυτές οι συζητήσεις, έλεγχοι και τελικές διαπραγματεύσεις ορίστηκαν το μήνα Οκτώβριο. Είναι επόμενο ότι μέχρι να καταλήξουν οριστικά, εκτιμώ ότι ούτε ο Υπουργός κ. Χρυσοχοΐδης, ούτε άλλος “αρμόδιος” είναι σε θέση να απαντήσει με βεβαιότητα. Εκφράζουν την “δική τους βεβαιότητα” που μεταφράζεται σε ευχή!

Αυτή θεωρώ αλήθεια. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια!

Τηλεφωνικές επικοινωνίες αδαών πολιτικών με τους “αρμοδίους” και “περιχαρή έως.. αγέρωχα” δελτία τύπου, καταγγελίες εκατέρωθεν, επισκέψεις στα Υπουργεία και ταξίδια στις Βρυξέλλες, μόνο σαν κακές θεατρικές παραστάσεις “αρπαχτής” από τριτοκλασάτους ηθοποιούς πρέπει να λογίζονται! Ναι, ναι, από τριτοκλασάτους ηθοποιούς!

Ο Χρυσόστομος Μπούκας είναι πρώην γραμματέας της ΝΕ ΠΑΣΟΚ Κέρκυρας, πρώην δημοτικός σύμβουλος Κερκυραίων.

Η γραμματέας της Ν.Ε. Κέρκυρας του ΠΑΣΟΚ Ανδρομάχη Δαγκλή για τους βανδαλισμούς στα γραφεία του κινήματος
Άντρες της Ελληνικής Αστυνομίας συλλέγουν αυτή την ώρα, αποτυπώματα από τα κατεστραμμένα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στην Κέρκυρα ενώ αξιοποιούν μαρτυρίες των γειτόνων προκειμένου να εντοπίσουν τους αυτοκινητιστές που έκαναν τους βανδαλισμούς.

Η γραμματέας της Ν.Ε. Κέρκυρας του ΠΑΣΟΚ Ανδρομάχη Δαγκλή μιλώντας στους δημοσιογράφους τόνισε ότι «η βία δεν φέρνει αποτέλεσμα» και πρόσθεσε : «Ο διάλογος είναι εκείνος που μπορεί να βοηθήσει την κοινωνία και να συμβάλλει ώστε να λυθούν τα όποια κοινωνικά προβλήματα. Εμείς είμαστε ανοικτοί στο διάλογο και μάλιστα, μέλη του Δ.Σ. των ταξιτζήδων είχαν ζητήσει από εμένα να συνομιλήσουμε την Κυριακή στις 19:30 κάτι που αποδέχθηκα ευχαρίστως. Αυτή τη στιγμή όμως είναι απαράδεκτες οι ενέργειες οι οποίες έγιναν. Παρακαλώ πολύ, να γνωρίζουν όλες οι κοινωνικές ομάδες ότι τα προβλήματα λύνονται μόνο με το διάλογο και ποτέ με τη βία. Από εδώ και πέρα θα πρέπει να αναλάβει το ρόλο της η Αστυνομία και να συλλάβει τα άτομα τα οποία προχώρησαν σε αυτούς τους βανδαλισμούς».

Ο τρόπος με τον οποίο ο Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου  διεύθυνε χθες και προχθές τις εργασίες του…

…ο τρόπος που ο κ. Χρήστος Άνθης με την συναίνεση του κ. Περιφερειάρχη εισήγαγε -ως μη όφειλε- πρόταση ψηφίσματος για την καταδίκη των Συμβουλίων επιλογής των διευθυντών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, επίσης ο τρόπος άσκησης των καθηκόντων του κατά την  συζήτηση του θέματος της έγκρισης από το Π.Σ. της παραχώρησης εκ μέρους του Αντιπεριφερειάρχη Κεφαλονιάς-Ιθάκης κ. Σ. Κουρή προς εταιρία συνεργαζόμενη με την  ΠΑ.ΣΕ.ΓΕ.Σ. δημόσιου χώρου για την συλλογή αιτήσεων των αγροτών για επιδότηση, καθώς και ο αδόκιμος τρόπος καταμέτρησης των ψήφων και έκδοσης του αποτελέσματος, θεωρούμε ότι  δεν συνάδει προς τις παραπάνω αρχές.

Αυτό εξανάγκασε την Παράταξή μας σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ν΄αποχωρήσει από την συνεδρίαση του Π.Σ. θεωρώντας ότι υπάρχει ζήτημα εύρυθμης, αποτελεσματικής και δημοκρατικής διεύθυνσης του Π.Σ., ενώ ταυτόχρονα με τέτοια λειτουργία πλήττεται το κύρος του κορυφαίου πολιτικού oργάνου της Π.Ι.Ν. και απαξιώνεται στη συνείδηση του επτανησιακού λαού.

Το ίδιο έπραξαν όλες οι Παρατάξεις της αντιπολίτευσης.

Απαράδεκτες τέλος θεωρούμε τις αιχμές που άφησαν σε τοπικά Μ.Μ.Ε., οι κ. κ. Σπύρου και  Άνθης σε βάρος των συμβούλων που αποχώρησαν, ότι  δήθεν έφυγαν  γιατί ήταν αργά ή ότι ήθελαν να διασκεδάσουν…ενώ πολύ καλά γνωρίζουν ότι αγόγγυστα συμμετέχουν στις 12ωρες και πλέον συνεδριάσεις του οργάνου.  Με τέτοιες όμως  προσβλητικές αναφορές που εγγίζουν τα όρια της πολιτικής διαβολής, ευτελίζεται το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και απαξιώνεται ακόμα περισσότερο το πολιτικό προσωπικό του τόπου. Την αποκλειστική ευθύνη γι’αυτό φέρουν αυτοί που τις κατασκευάζουν και  τις διατυπώνουν. Υπό την έννοια αυτή είναι υπόλογοι απέναντι στο λαό.

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε  όλο  και περισσότερες διαφορετικού  »τύπου ακτιβιστικές»   συμπεριφορές.

Ενέργειες που αλλοτριώνουν ακόμη και την συμβολική αξία του ακτιβισμού.

Πράξεις που συντελούν στην παραβίαση του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης.

Αναμφισβήτητα  αντιδημοκρατικές συμπεριφορές.

Ο κάθε υγιώς  σκεπτόμενος πολίτης δεν μπορεί παρά να καταδικάζει με τον ποιο απερίφραστο  τρόπο, τέτοιου είδους απαράδεκτες συμπεριφορές μιας μικρής μερίδας ‘’αγανακτισμένων’’ πολιτών.

Αποτελούν  ένα από τα μελανά κομμάτια  της πολύπλευρης  κοινωνικό – πολιτικής κρίσης που βιώνουμε ως κοινωνία.

Μιας συνολικότερης ‘’πολιτικής χρεοκοπίας’’.

Ενός άρρωστου βαθιά πολιτικού συστήματος, όπου όπως όλες οι αρρώστειες έχουν τα συμπτώματά  τους έτσι έχει  και αυτή το δικό της.

Αυτές οι ενέργειες αποτελούν το σύμπτωμα της ασθένειας, η αιτία βρίσκεται αλλού.

Πράξεις καταδικαστέες μεν,  εξηγήσιμες δε.

Η αιτία βρίσκετε στην ανεξέλεγκτη επίθεση του νεοφιλελευθερισμού , στην δραματική μείωση των βιοτικού επιπέδου των μισθωτών και των συνταξιούχων,  στην χρεοκοπία της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, στις αντίστοιχες μορφές Κρατικής βίας, όπου μέσω  του παρακράτους και των κουκουλοφόρων, καταπνίγουν στα χημικά την κοινωνία, σε μια προσπάθεια καταστολής  των δημοκρατικών της ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Είναι  οι δύο διαφορετικές όψεις ενός ίδιου νομίσματος.

Ενός χρεοκοπημένου ηθικά και πολιτικά ‘’νομίσματος’’, μιας οικονομίας Καζίνο.

Δύο διαφορετικές όψεις μιας  ίδιας ιδεολογο – πολιτκής τρομοκρατίας.

Μια ηθικά πολιτική στάση, της πολιτικής εκπροσώπησης ενός Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, θα επέβαλε την αναφορά και στις δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας  ιδεολογικής και πολιτικής τρομοκρατίας και όχι να καταγγέλλει μόνο την  μία,  ζητώντας ταυτόχρονα  και δημόσια συγνώμη.

Αυτές οι συμπεριφορές και  αντιδράσεις τυφλής βίας είναι  εκτός δημοκρατικών ορίων.

Το μόνο που πετυχαίνουν εκατέρωθεν είναι να δηλητηριάζουν ακόμη περισσότερο την ήδη βαθιά άρρωστη πολιτική ζωή που βιώνουμε.

Η απάντηση απέναντι στις ολομέτωπες επιθέσεις του νεοφιλελευθερισμού, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ »ΑΚΤΙΒΙΣΤΙΚΕΣ»…… πρέπει να είναι  ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ………….με την επαναφορά της πολιτικής ως  ΛΟΓΟ – ΣΚΕΨΗ – ΜΝΗΜΗ – ΣΧΕΔΙΟ και ΠΡΟΤΑΣΗ.

Με  ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθούμε  την τελευταία ειδικά περίοδο  και την αγωνιώδη προσπάθεια Κομματικών γραφειοκρατικών ομάδων, τόσο σε Τοπικό όσο και σε Κεντρικό επίπεδο,  όπου σε αγαστή μεταξύ τους συνεργασία, επιδιώκουν να ελέγξουν και να φιμώσουν κάθε διαφοροποιούμενη από την πολιτική τους, φωνή διαμαρτυρίας και ανησυχίας.

Να φιμώσουν και να απομονώσουν κάθε υγιή φωνή που θα μπορούσε κατά την εκτίμησή τους να δημιουργήσει  πρόβλημα στους μηχανισμούς  αυτοδιατήρησης και ελέγχου της εξουσίας τους.

Από την μια είναι να γελάς μαζί τους, ενώ από την άλλη μόνο θλίψη και πολιτική περιφρόνηση  μπορεί να σου προκαλούν.

Από την μια κάποιοι εμφανίζονται ξαφνικά ως επισκέπτες και ως ιεροκήρυκες μιας δημοκρατικοφάνειας στον τόπο που γεννήθηκαν, όπου λειτουργώντας ως Πριγκιπόπουλα (γερασμένα και μη),  εκτελούν  τις εντολές του Παλατιού της Αθήνας,  σε αγαστή συνεργασία και με σεβασμό στις απαιτήσεις τις τοπικής Πριγκηπέσας,  ενώ κάποιοι άλλοι, μέσα από έναν επαίσχυντο πολιτικό μεταμορφισμό προσπαθούν με σκοτεινές διαδικασίες να αναβιώσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Και αυτές οι συμπεριφορές εκτελούνται μέσω  μιας ιδεολογο – πολιτικής τρομοκρατίας.

Όταν σιωπούν επειδή έτσι τους  ‘’αυτό – εξυπηρετεί’’  και καλύπτουν πολιτικά  την σύσταση από βουλευτές,  ‘’ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΟΜΙΛΩΝ΄΄  που στηρίζονται σε χρήματα του Ελληνικού Λαού μέσω  κρατικοδίαιτων οργανισμών όπως της Ε.Ρ.Τ. και διαφόρων άλλων εξωθεσμικών λόμπυ, αυτό αποτελεί θρασύτατη περιφρόνηση των πολιτών και των πολιτιστικών σωματείων του τόπου τους,  προβάλλοντας τέτοιες διαδικασίες,  ως ‘’συμμετοχική δημοκρατία΄΄.

Όταν τα πολιτιστικά σωματεία του τόπου  βιώνουν τον οικονομικό μαρασμό, αυτό αποτελεί σκόπιμη και τεχνική δραματοποίηση του Κερκυραϊκού Πολιτισμού.

Έτσι μπορεί και να δικαιολογηθεί μέσα από την ερμηνεία της ‘’πολιτικής αντιπαροχής’’ και  η ‘’συμμετοχή – χορηγία’’  ενός ‘’Πτωχευμένου΄΄ αυτή του Δήμου Κερκυραίων.

Μόνο που η Κερκυραϊκή κοινωνία  δεν έμαθε επίσημα ποτέ, απλά  μόνο υποψιάζεται το τι μπορεί να περιελάμβανε αυτή η ‘’πολιτική αντιπαροχή’’.

Αυτό κύριοι  το σάπιο σύστημα , που επιμένετε να υπηρετείτε  να καλύπτετε και να στηρίζεται,  αποκαλείται  ή  αγορασμένη ‘’πολιτική’’, …….        ή    πληρωμένη ‘’πολιτική’’……………         από ένα ιερατείο μιας ‘’εξωθεσμικής  δημοκρατίας΄΄.

Όπου  στο ιερατείο αυτό καταβάλλουν με πολλούς τρόπους το ενοίκιο οι εφήμεροι ενοικιαστές  ΄΄πολιτικοί – βουλευτές΄΄.

Ιδιαίτερα όταν σύμφωνα με την εθνική μας κληρονομιά:

‘’Οι φύλακες νόμον τε και Πόλεως χρημάτων τε διαφανώς αδωρότατοι’’

Γεώργιος  Αντ.  Κουλούρης

πρ. Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου

Δήμου Κορισσίων – Κέρκυρα

ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ΔΑΝΕΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΗΡΗΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΗΣ, ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΕΡΕΕΣ ΒΑΣΕΙΣ.

ΔΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

«Είναι η ώρα να κοιτάξουμε το μέλλον. Για να διασφαλίσω το μέλλον αυτής και των επόμενων γενεών, είμαι έτοιμος και είμαστε έτοιμοι να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις. Αποφάσεις, που δεν θα σκεφτόμουν καν, αν είχα παραλάβει μία στοιχειωδώς λειτουργική κατάσταση σ’ αυτή τη χώρα.

Αυτό που θέλω να πω και το λέω μέσα από την καρδιά μου, είναι πως ό,τι έκανα και κάνω, αυτό που θεωρούσα και θεωρώ είναι ότι το κάνω γιατί είναι σωστό. Σωστό για τη χώρα και για τους Έλληνες.

Είναι αστείο οποιοσδήποτε να ισχυρίζεται ότι μπορούσαμε να πάρουμε άλλες αποφάσεις δημοσιονομικά και πιο υποστηρικτικές αναπτυξιακά και δεν το κάναμε. Ούτε τρελοί είμαστε, ούτε θέλουμε να αδικούμε κανέναν.

Διαχειρίζομαι όμως μια κρίση, που άλλοι δημιούργησαν. Και το έκανα, χωρίς να φυγομαχήσω, χωρίς να αναλογιστώ το τίμημα. Και θα συνεχίσω να το κάνω, ό,τι κι αν μου προσάπτουν, ό,τι κι αν θέλουν κάποιοι να λένε.

Αυτή τη μάχη θα τη δώσω, θα τη δώσουμε μέχρι τέλους. Και σ’ αυτή τη μάχη, έχουμε τα πιο δυνατά όπλα. Αυτά τα όπλα, μας τα έδωσαν οι ίδιοι οι πολίτες, οι Έλληνες. Είναι οι θυσίες τους.

Είναι η δίψα τους να δουν την πατρίδα μας να αλλάζει, για να μην έχει ανάγκη από δάνειες δυνάμεις και επιτηρήσεις, αλλά να στηρίζεται στις δικές της, στέρεες και υγιείς βάσεις. Αυτή η δίψα, αυτό το όραμα, είναι και το δικό μου όραμα.

Με επίμονη προσπάθεια, θα το πετύχουμε. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είμαι αποφασισμένος. Τώρα είναι η ώρα για τη σύγκρουση με τα κακώς κείμενα, με ό,τι μας πληγώνει, με ό,τι μας κρατά καθηλωμένους στο χθες.

Αυτό επιβάλλει το εθνικό συμφέρον. Και μπροστά στο εθνικό συμφέρον, δεν λογαριάζω ούτε κομματικούς φίλους, ούτε οποιοδήποτε άλλο μικρό ή μεγάλο συμφέρον.

Είναι τώρα η ώρα των μεγάλων αλλαγών. Είναι η ώρα να συνεχίσουμε τη μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια, να βάλουμε τάξη στο σπίτι μας, να οικοδομούμε πια πάνω σε στέρεες βάσεις.

Αυτό αξίζει η χώρα, αυτό αξίζουν οι Έλληνες. Αυτό πρέπει να κάνουμε για τα παιδιά μας, για τις οικογένειές μας. Δεν είναι η ώρα να λυγίσουμε. Δεν είναι η ώρα να κάνουμε πίσω».

Η ψήφιση  του Μεσοπρόθεσμου στην Ελληνική Βουλή είναι μια επιλογή, μεταξύ ενός ψέματος και μιας καταστροφής. Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δεν μπορεί να σταθεί με τους προτεινόμενους οικονομικούς όρους,  αλλά ούτε πρωτίστως με τους ηθικούς.

Ο μόνος λόγος που θα μπορούσε κάποιος να ‘’δικαιολογήσει’’  την θετική ψήφο, είναι στο να αναβληθεί η χρεοκοπία, μέχρις ότου δημιουργήσει  ο δημόσιος τομέας, ένα πρωτογενές πλεόνασμα και αυτό βέβαια μετά από το 2012.

Οι μέχρι σήμερα αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ταυτόχρονα η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου από το Ελληνικό Κοινοβούλιο έχουν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο, με την οριοθέτηση του χρόνου της επικείμενης χρεοκοπίας.

Το εάν θα χρεοκοπήσουμε σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο.

Αυτό που δεν θέλουν να αντιληφθούν η Ευρωπαϊκή και η Ελληνική πολιτική ηγεσία, είναι ότι ο Ελληνικός Λαός θα μπορούσε ακόμα να ανεχτεί  μια βάρβαρη λιτότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα, αρκεί βέβαια να μπορούσε να δει τις πιθανότητες μιας επιτυχίας, εξόδου από την κρίση χρέους…..…αυτό που λέμε  ελπίδα – προοπτική.

Η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχίζει τα προτάσσει υπό την πλήρη ανοχή και στήριξη της Ελληνικής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης χρέους, την ιδεολογία της προσφοράς χρήματος.

Μιας ιδεολογίας που  στηρίζετε όμως σήμερα σε μια Οικονομία Καζίνο.

Σε μια Παρασιτική και άκρως Τοκογλυφική Οικονομία.

Πέρα και έξω από οποιαδήποτε μορφή αλληλεγγύης, των λαών της ευρωζώνης και όχι μόνο.

Προτάσσουν την Οικονομία έναντι της Πολιτικής.

Αυτή η επιλογή θα αποδειχθεί καταστροφική και για την Πατρίδα μας.

Η μείωση του αφορολόγητου εισοδήματος και η έκτατη εισφορά για τους αυτοαπασχολούμενους, αποτελούν πολιτικές πράξεις ενός οικονομικού και κοινωνικού βανδαλισμού.

Η ψήφιση αυτού του μεσοπρόθεσμου προγράμματος θα εκτροχιάσει ανεπανόρθωτα την όποια δυνατότητα και εάν υπάρχει για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους.

Η λύση τόσο του Ελληνικού προβλήματος όσο και αυτού της Ευρωζώνης πρέπει να είναι πρωτίστως Πολιτική και δευτερεύοντος  Οικονομική.

Πρέπει να είναι κυρίως ηθική και να στηρίζετε στην αλληλεγγύη.

Αυτό απαιτεί άμεσα Αλλαγή Πορείας.      Απαιτεί μια άλλη Πολιτική.

Με εκτίμηση

Γεώργιος Αντ. Κουλούρης

πρ. Πρόεδρος Δημ.Συμβουλίου

Δήμου Κορισσίων